نظر علي الطالقاني

352

كاشف الأسرار ( فارسى )

نيست ، و ايضا بسيارى از مؤمنين را نيز كه دفتر او نگشوده گناهان او را ببخشند او را نيز حساب نيست . و جمعى ديگر از ايشان را به مقام محاسبه آرند تا نيك و بد و جمع و خرج و باقى و فاضل دفتر و كتابچهء او را رسيدگى كنند و هر جا كه بگويند چرا چنين كردى ، اين سؤال است و عتاب و عقاب است كه كافر و بسيارى از مؤمنين را عموم دارد و به اهل بيت عصمت ( ع ) به اين معنى دخل ندارد ؛ و اگر بفرمايد كه فلان امر را چه كردى ، اين نحو سؤال پيغمبران و ائمه ( ع ) را نيز عموم دارد و تحقيق و تفصيل اين مطلب در مسئلهء حسن و قبح در بيان آيه شريفهء لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ 169 پيش گذشت رجوع كن . و ايضا شكى نيست كه محاسبهء خدا به جهت خود ، سهل است و اميد گذشت و بخشش در او بسيار است و مثل حق الناس نيست كه بدون رضاى صاحبش بخشيدن او محال است . حال به يارى قائم عجّل اللّه فرجه نمونه‌اى از سعهء رحمت واسعه در اينجا بياورم و عمدهء او را ان شاء اللّه در باب شفاعت به ذهن تو بسپارم . مردى به خدمت باقر ( ع ) عرض كرد يا بن رسول اللّه گناهى كرده‌ام كه ميان من و خدا است و احدى بر آن مطلع نشده و بر من گران است و تو را جليل‌تر از آن مىدانم كه آن را به تو عرض كنم . فرمود چون روز قيامت شود و خدا محاسبهء بندهء مؤمن خود بكند او را بر يك يك از گناهان او مطلع گرداند و بيامرزد ، و بر آنها مطلع نگرداند نه ملك مقربى و نه پيغمبر مرسلى را ، و بعضى از گناهان او را از او نيز مستور دارد كه موجب زيادتى خجلت او نگردد ، پس گويد به سيئات كه حسنات شويد ؛ اين است معنى قول خدا فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً 170 يعنى بدل مىكند خدا سيئات ايشان را به حسنات و بوده است خدا آمرزنده و رحيم . 171 و به روايت ديگر شيخ طوسى فرمود كه مؤمن گناهكار را مىآورند روز قيامت و در مقام حساب بازمىدارند و خدا خود متوجه حساب او مىگردد و مطلع نمىگرداند بر حساب او احدى از مردم را و گناهانش را بر او مىخواند و چون اقرار به گناهان خود كرد خدا كاتبان اعمال او را امر مىكند كه بدل كنيد گناهان او را به حسنات و ظاهر گردانيد آنها را براى مردم ؛ چون مردم ببينند مىگويند كه اين بنده يك گناه نداشته ، پس امر مىكند كه او را به بهشت برند ، و اين است تأويل اين آيه و اين در حق گناهكاران شيعيان ما است و بس . 172 و كلينى به سند صحيح از صادق ( ع ) روايت كرده كه چون بنده توبهء نصوح كند